To zdjęcie jest z zeszłego roku z września, podczas pobytu na delinoterapii. Ponieważ wciąż mam w głowie ostatnie pożegnanie Marysi i codziennie, kiedy idę się z nią spotkać przy alejce wśród dziecięcych mogił, widzę, jak leży głęboko w swoim białym łóżeczku tuląc lalę. Tam głęboko pod ziemią, zasnęła na wieki. I ten brak jej fizyczności jest dla mnie kornoną cierniową, która każdego dnia kłuje moje serce wydobywając żal, który wciąż daje o sobie znać. Pragnę mieć w najwyższych szufladkach pamięci te radosne chwile, kiedy Marysia dawała mi tak wiele radości i szczęścia, czyli zawsze, kiedy była zdrowa. To niesamowite, ale byliśmy szczęśliwi każdego dnia, kiedy Marysia chociażby nie miała napadu bądź zwyczajnie była w dobrej formie ogólnej. A kiedy po raz pierwszy na wpół świadomie śmiała się w głos i odwwracała w naszą stronę główkę, to wiedziałam, że doświadczam cudu. To było coś tak wspaniałego, jak wygrana w toto lotka, jak dom marzeń, wspaniały samochód, wymarzona praca,... to było po prosu spełnienie marzeń. To było uczucie, jakiego człowiek nie jest w stanie wyrazić słowami. Pamiętam tylko, że za każdym razem ze wzruszenia płynęły mi łzy i byłam prawdziwie szczęśliwa. Pragnę przywoływać wpomnienia, kiedy pisałam posty na bloga ( w marcu, przed trafieniem Marysi do szpitala) , a ona siedziała obok mnie w wózeczku, machała nóżką i uśmiechała się, poczym zasypiała na moich kolanach położona na brzuszku - uwielbiała tę pozycję. Pragnę przywoływać te myśli, bo chcę pamiętać ją żywą, radosną i uśmiechniętą. Pragnę pamiętać te najlepsze chwile. I choć każdej nocy jest mi bardzo ciężko zasnąć, i nie ma godziny w ciągu dnia, bym o niej nie myślała, to wiem, że muszę iść dalej, że muszę nadal pełnić rolę matki i żony, koleżanki, przyjaciółki i siostry, że mam wokół siebie ludzi, dla których jestem ważna i potrzebna, dla osób, które mnie kochają. I chociaż byłam jednością z Marysią, to moje serce nadal należy do niej, a ja muszę przekazać swoim dzieciom - chłopcom to co matka może zrobić najlepiej. Muszę nauczyć ich kochać i żyć. Być asertywnymi, ale jednocześnie altruistami, muszę jeszcze wiele ich nauczyć i przekazać, to , czego nauczyła mnie Marysia.....
Główną bohaterką bloga jest śp. niezwykła Marysia, która pomimo lekoopornej padaczki, małogłowia,licznych naczyniaków,znacznej skoliozy oraz wrodzonej wady przepony i stopy.. była cudownym dzieckiem, który odmienił moje życie. Blog jest poświęcony głównie Marysi, jak również innym ciekawostkom. Celem bloga jest wsparcie psychiczne i merytoryczne dla rodziców zmagających się z traumą choroby dziecka. MARYSIU! Dzięki Tobie powstała książka o niezłomności życia - Życiowa zwrotnica."
niedziela, 5 maja 2013
Radosne wspomnienia
To zdjęcie jest z zeszłego roku z września, podczas pobytu na delinoterapii. Ponieważ wciąż mam w głowie ostatnie pożegnanie Marysi i codziennie, kiedy idę się z nią spotkać przy alejce wśród dziecięcych mogił, widzę, jak leży głęboko w swoim białym łóżeczku tuląc lalę. Tam głęboko pod ziemią, zasnęła na wieki. I ten brak jej fizyczności jest dla mnie kornoną cierniową, która każdego dnia kłuje moje serce wydobywając żal, który wciąż daje o sobie znać. Pragnę mieć w najwyższych szufladkach pamięci te radosne chwile, kiedy Marysia dawała mi tak wiele radości i szczęścia, czyli zawsze, kiedy była zdrowa. To niesamowite, ale byliśmy szczęśliwi każdego dnia, kiedy Marysia chociażby nie miała napadu bądź zwyczajnie była w dobrej formie ogólnej. A kiedy po raz pierwszy na wpół świadomie śmiała się w głos i odwwracała w naszą stronę główkę, to wiedziałam, że doświadczam cudu. To było coś tak wspaniałego, jak wygrana w toto lotka, jak dom marzeń, wspaniały samochód, wymarzona praca,... to było po prosu spełnienie marzeń. To było uczucie, jakiego człowiek nie jest w stanie wyrazić słowami. Pamiętam tylko, że za każdym razem ze wzruszenia płynęły mi łzy i byłam prawdziwie szczęśliwa. Pragnę przywoływać wpomnienia, kiedy pisałam posty na bloga ( w marcu, przed trafieniem Marysi do szpitala) , a ona siedziała obok mnie w wózeczku, machała nóżką i uśmiechała się, poczym zasypiała na moich kolanach położona na brzuszku - uwielbiała tę pozycję. Pragnę przywoływać te myśli, bo chcę pamiętać ją żywą, radosną i uśmiechniętą. Pragnę pamiętać te najlepsze chwile. I choć każdej nocy jest mi bardzo ciężko zasnąć, i nie ma godziny w ciągu dnia, bym o niej nie myślała, to wiem, że muszę iść dalej, że muszę nadal pełnić rolę matki i żony, koleżanki, przyjaciółki i siostry, że mam wokół siebie ludzi, dla których jestem ważna i potrzebna, dla osób, które mnie kochają. I chociaż byłam jednością z Marysią, to moje serce nadal należy do niej, a ja muszę przekazać swoim dzieciom - chłopcom to co matka może zrobić najlepiej. Muszę nauczyć ich kochać i żyć. Być asertywnymi, ale jednocześnie altruistami, muszę jeszcze wiele ich nauczyć i przekazać, to , czego nauczyła mnie Marysia.....
sobota, 4 maja 2013
Wiersz dla mojej najukochańszej córeczki " BIAŁA RÓŻA"
Zapach róż białych w kołysankach brzmieniu
Ona mi dawała,
gdy dziecię swe w anielskiej szacie odziane,
w cierpieniu duszy żegnałam
Zimną rączkę ogrzewały perły łez gorące,
niedomknięte martwo oczy patrzyły w me serce cierpiące
W warkoczykach białe róże lśniły się srebrzyście, abym nocą,
zanim oko zmrużę,
mogła je odnaleźć wśród gwiazd rozsypanych,
Anioł zasnął,
pocałunek swój złożyłam w miłości oddany,
Gdy zamknęli białe łoże,
jej twarzyczkę skryli
I w pamięci mej na zawsze,
w senny dół włożyli
obietnicy czekam w drżeniu,
na nasze spotkanie
teraz głuchym głosem echo mówi:
Nie stój!, Kochaj!
I idź dalej!
ps. dziękuje Wam kochani za przepiękne komentarze i maile.
Marysiowy kącik
piątek, 3 maja 2013
Tęsknię....
Dzisiaj jeszcze moje ulubione zdjęcie zrobione w marcu, Marysia i jej miś o poranku..
ps. Pytacie, czy będę nadal prowadzić bloga? - Tak, na pewno, wierzę, że Marysia będzie podsuwać mi pomysły i tematy, które warto będzie poruszyć.
czwartek, 2 maja 2013
Anielskie chóry...
Tak bardzo bliska memu sercu była i jest poezja. Niedawno odnalazłam swój brulion z wierszami, które często pisałam podczas lekcji w liceum. To wiersze z lat 1993 i dalej.
Uwielbiałam wiersze Adama Asnyka i wciąż je kocham. Uważam, że są ponadczasowe.
Może wkleje wkrótce jakiś swój wiersz z dawnych lat, jednak dzisiaj dedykuję wiersz Asnyka mojemu aniołkowi:
Anielskie śpiewają chóry
Uwielbiałam wiersze Adama Asnyka i wciąż je kocham. Uważam, że są ponadczasowe.
Może wkleje wkrótce jakiś swój wiersz z dawnych lat, jednak dzisiaj dedykuję wiersz Asnyka mojemu aniołkowi:
Anielskie chóry
Anielskie śpiewają chóry
W gwiaździstym błękitów morzu,
Wśród nocnej ciszy, przy łożu
Sennej natury.
śpiewają tej biednej ziemi,
Co wiecznie w świeżej żałobie
Jak matka płacze na grobie
Za dziećmi swemi.
śpiewają ludziom, co dyszą
W codziennym a krwawym trudzie,
Lecz biedni, zmęczeni ludzie
Pieśni nie słyszą.
I tylko ci, którzy toną
W wielkiej miłości pragnieniu,
Ci słyszą w serc swoich drżeniu
Tę pieśń natchnioną
Subskrybuj:
Posty (Atom)

