niedziela, 5 maja 2013

Radosne wspomnienia

 To zdjęcie jest z zeszłego roku z września, podczas pobytu na delinoterapii. Ponieważ wciąż mam w głowie ostatnie pożegnanie Marysi i codziennie, kiedy idę się z nią spotkać przy alejce wśród dziecięcych mogił, widzę, jak leży głęboko w swoim białym łóżeczku tuląc lalę. Tam głęboko pod ziemią, zasnęła na wieki. I ten brak jej fizyczności jest dla mnie kornoną cierniową, która każdego dnia kłuje moje serce wydobywając żal, który wciąż daje o sobie znać. Pragnę mieć w najwyższych szufladkach pamięci te radosne chwile, kiedy Marysia dawała mi tak wiele radości i szczęścia, czyli zawsze, kiedy była zdrowa. To niesamowite, ale byliśmy szczęśliwi każdego dnia, kiedy Marysia chociażby nie miała napadu bądź zwyczajnie była w dobrej formie ogólnej. A kiedy po raz pierwszy na wpół świadomie śmiała się w głos i odwwracała w naszą stronę główkę, to wiedziałam, że doświadczam cudu. To było coś tak wspaniałego, jak wygrana w toto lotka, jak dom marzeń, wspaniały samochód, wymarzona praca,... to było po prosu spełnienie marzeń. To było uczucie, jakiego człowiek nie jest w stanie wyrazić słowami. Pamiętam tylko, że za każdym razem ze wzruszenia płynęły mi łzy i byłam prawdziwie szczęśliwa. Pragnę przywoływać wpomnienia, kiedy pisałam posty na bloga ( w marcu, przed trafieniem Marysi do szpitala) , a ona siedziała obok mnie w wózeczku, machała nóżką i uśmiechała się, poczym zasypiała na moich kolanach położona na brzuszku - uwielbiała tę pozycję. Pragnę przywoływać te myśli, bo chcę pamiętać ją żywą, radosną i uśmiechniętą. Pragnę pamiętać te najlepsze chwile. I choć każdej nocy jest mi bardzo ciężko zasnąć, i nie ma godziny w ciągu  dnia, bym o niej nie myślała, to wiem, że muszę iść dalej, że muszę nadal pełnić rolę matki i żony, koleżanki, przyjaciółki i siostry, że mam wokół siebie ludzi, dla których jestem ważna i potrzebna, dla osób, które mnie kochają. I chociaż byłam jednością z Marysią, to moje serce nadal należy do niej, a ja muszę przekazać swoim dzieciom - chłopcom to co matka może zrobić najlepiej. Muszę nauczyć ich kochać i żyć. Być asertywnymi, ale jednocześnie altruistami, muszę jeszcze wiele ich nauczyć i przekazać, to , czego nauczyła mnie Marysia.....
Posted by Picasa

sobota, 4 maja 2013

Wiersz dla mojej najukochańszej córeczki " BIAŁA RÓŻA"

"BIAŁA RÓŻA"

Zapach róż białych w kołysankach brzmieniu
Ona mi dawała,
gdy dziecię swe w anielskiej szacie odziane,
w cierpieniu duszy żegnałam

Zimną rączkę ogrzewały perły łez gorące,
niedomknięte martwo oczy patrzyły w me serce cierpiące

W warkoczykach białe róże lśniły się srebrzyście, abym nocą,
zanim oko zmrużę,
mogła je odnaleźć wśród gwiazd rozsypanych,
Anioł zasnął,
pocałunek swój złożyłam w miłości oddany,

Gdy zamknęli białe łoże,
jej twarzyczkę skryli
I w pamięci mej na zawsze,
w senny dół włożyli

obietnicy czekam w drżeniu,
na nasze spotkanie
teraz głuchym głosem echo mówi:
Nie stój!, Kochaj!
I idź dalej!


ps. dziękuje Wam kochani za przepiękne komentarze i maile.
Posted by Picasa

Marysiowy kącik

Drewniany barek na kółkach, nigdy nie spełniał się zawodowo. Przeznaczony do wożenia trunków, nigdy ich nie widział. Był stolikiem medycznym.  Zapewne pamiętacie zdjęcie , gdzie Marysia leżała pod tlenem, a na bareczku stał ssak, inhalator, sól fizjologiczna, cewniki i inne medyczne niezbędniki. Kiedy Marysia odeszła, w samotności barek stał pusty i bez pomysłu kim będzie dalej. W końcu pełnił dość istotną rolę w naszym codziennym życiu. Chciałam go oddać, ale jakoś nie miałam sumienia. Błyskawicznie wpadł mi do głowy pomysł, by zrobić z niego Marysiowy kącik. Nadal są tam wszystkie potrzebne rzeczy Marysi, czyli obecnie jej fotografie, świeże kwiaty , świece i inne znaczące drobiazgi. Każdego ranka podchodzę do niego , biorę fotografię Marysi i całują ją mówiąć, dzień dobry  kochanie. A ona uśmiecha się do mnie rozkosznie za każdym razem, gdy na nią spojrzę. To jedno z dwóch miejsc, gdzie mogę być fizycznie bliżej Marysi. COdziennie także odwiedzam jej grób. To przykre spotkanie, bo wolałam szpital. Ale nie jest ważne, co ja wolę, bo zawsze pragnęłam wszystkiego tego co najlepsze dla niej, a nie dla siebie, i tak się stało. Ona jest szczęśliwa. Nie cierpi, nie choruje, jest zdrowa, radosna i bawi się z innymi aniołkami w niebie. Wiem to, bo w przeróżny sposób wysyła mi znaki miłości. I to najważniejsze. Zrobiliśmy dzisiaj porządek na grobie Marysi. Usunęłyśmy z mamą zwiędłe kwiaty, a mój mąż z tatą, uklepali ziemię, zgralibi opadłe płatki kwiatów. Marysia wciąż ma mnóstwo białych kwiatów, swojego misia aniołka, motylka, którego nosiła na rączce, i wiatraczki, które radośnie wirują na wietrze, przypominając, że Marysia jak każde dziecko je uwielbia. Tylko tyle możemy jej dzisiaj dać. W naszych sercach nadal stoi na piedestale i zajmuje honorowe miejsce.


Posted by Picasa

piątek, 3 maja 2013

kołysanka ku pamięci Marysi..

Ps. Dziękujemy Adamowi za przygotowanie filmiku wspomnień Marysi.

dla mojego aniołka;)

 
                                              Kocham Cię, Marysiu, na zawsze i bez końca.

Tęsknię....

Często spoglądam w niebo szukając mojego aniołka, widzę pięknie ułożone chmury, cudowny błękit nieba i spokój, jaki tam panuje. Moje rozgoryczone serce pragnie wzlecieć do mojej kruszynki, by choć raz jeszcze powiedzieć to, czego być może nie powiedziałam, przytulić tak jak niegdyś, pocałować jedwabne policzki i spojrzeć w jej cudne oczka osłonięte firaną rzęs. To wszystko żyje w mej pamięci. Marysia zostawiła mi swojego błękitnego misia, z którym codziennie spała. Wszystkie pozostałe maskotki były wyprane, ale nie on. On nadal ma jej zapach i ten cudowny feromon, który czują tylko matki. Teraz ja przytulam misia, który tuli mnie do snu. Każdej nocy nie mogę spać. Myśli i tęsknota za Marysią kumulują się wtedy, a serce samotnie krwawi. CHoć wiem, że jest jej lepiej w Domu Ojca to ja wciąz szukam jej w swoim domu. Każdego ranka witam się z nią całując zimną fotografię. Tak bardzo jest jej tu brak. I chociaż nigdy nic nie powiedziała, nie wzięła do rączki, nie złapała za spodnie, i nie postawiła żadnego kroku, dom wypełniony był miłością. Teraz pustka daje o sobie znać, a ja muszę iść na przód. Napisałam wiersz dla mojej córeczki, jutro go zamieszczę.
Dzisiaj jeszcze moje ulubione zdjęcie zrobione w marcu, Marysia i jej miś o poranku..



ps. Pytacie, czy będę nadal prowadzić bloga? - Tak, na pewno, wierzę, że Marysia będzie podsuwać mi pomysły i tematy, które warto będzie poruszyć.

czwartek, 2 maja 2013

Anielskie chóry...

Tak bardzo bliska memu sercu była i jest poezja. Niedawno odnalazłam swój brulion z wierszami, które często pisałam podczas lekcji w liceum. To wiersze z lat 1993 i dalej.
Uwielbiałam wiersze Adama Asnyka i wciąż je kocham. Uważam, że są ponadczasowe.
Może wkleje wkrótce jakiś swój wiersz z dawnych lat, jednak dzisiaj dedykuję wiersz Asnyka mojemu aniołkowi:

Anielskie chóry

Anielskie śpiewają chóry
W gwiaździstym błękitów morzu,
Wśród nocnej ciszy, przy łożu
Sennej natury.

śpiewają tej biednej ziemi,
Co wiecznie w świeżej żałobie
Jak matka płacze na grobie
Za dziećmi swemi.

śpiewają ludziom, co dyszą
W codziennym a krwawym trudzie,
Lecz biedni, zmęczeni ludzie
Pieśni nie słyszą.

I tylko ci, którzy toną
W wielkiej miłości pragnieniu,
Ci słyszą w serc swoich drżeniu
Tę pieśń natchnioną